آورا

باید ثبتش میکردم

2012-01-24T15:19:00.005+04:00

سرم درد میکنه... حوصله ندارم.. دلم میخواد برم یک گوشه‌ای و کسی هم کاری به کارم نداشته باشه.... از دیشب اینطوریم....فکر شرایط حاکم بر ایران بدجوری عصبیم کرده... و درست در همین ساعتها که من یک مامان بی ‌حوصله و کلافه ام ، پسرها هم از دنده چپ پا شده اند. دیشب به نوبت بیدار باش میزدند. از ساعت 7 صبح عین خروس بیدارند... مدام به هم گیر میدهند و دعوایشان میشود... غذا خوب نمیخورند و خلاصه امروز روی کوک نامیزونند... صبح بعد از یک ساعت سرو کله زدن با نخودچی وقتی دیگه نه تنها زورم بهش نرسید بلکه دیدم رفته و کشمش را هم با صداهاش بیدار کرده. ..یک هو از کوره در رفتم و پرتش کردم تو تختش...یا برای ناهار وقتی دوتایی اصرار داشتند که عوض نشستن روی صندلیهاشون ایستاده غذا بخورند و هیچ مدل چشم غره و نمیشه و از این حرفها کارگر نیفتاد . داد بلندی کشیدم که فکر کنم همسایه بغلی هم سر جاش نشست..... حالا دارند اون گوشه بازی میکنند... با خودم فکر میکنم چرا؟ چرا باید انقدر فشار روی اعصاب ادمی باشه که نتونه یک لجبازی کودکانه را برای نیم ساعت تحمل کنه!طفلی بچه هایمان.. با این پدر مادرهایی که تمام زندگیشان غم و حسرت و استرس و عصبانیت و خون دل و گریه بوده.... طفلی بچه هایمان که دیوارهای کوتاهی هستند....به نخودچی کیشمیش نگاه میکنم... از خودم بدم میاد. دچار شرمندگی احمقانه‌ای شده ام. کاش این همه زندگیهامان دغدغه نداشت.... دلم دل خوش میخواهد .دوت دارم مادری باشم با لبهای خندان. دلی امیدوار ....که صبح کودکش را با انرژی بغل میکند و برای فردایش نگرانی ندارد...تمام کودکیکان زیر بمب و موشک و توی پناهگاه گذشت.... گفتیم بزرگ میشیم... در به در و دلتنگی اومد سراغمون....گفتیم عوضش بچه هامون شاد بزرگ میشن...حالا هم که دوباره داره کشورمون سیاه ترین دورانش را میگذرونه... مگه دل ادمی چقدر تحمل داره؟ روحش چقدر؟ گنجایش مون چقدره که باید توی 30 سال این همه بالا پایین شدن را تجربه کنیم؟
پسرها توی سالن میدوند و آواز میخوانند . من هنوز سرم درد میکند..

مسواک و کاراییهایش

2012-01-09T12:02:00.003+04:00

آمده اند جلوی در حمام و با زبان بی زبانی دارند به من اشاره میکنند که مسواکهایشان را بدهم دستشان. نمیدانم کدامشان اول به این فکر رسیده و بعد آن یکی را خبر کرده . همینقدر میدانم که وسط روز مسواک میخواهند. دو تا مسواکشان را از توی لیوان در میاورم ، میشورم و میدهم به دستان کوچکشان .در فاصله ای که مسواک خودم را برمیدارم ، میبینم یکیشان دارد با مسواکش موهایش را شانه میکند آن یکی هم دارد با مسواکش زمین را جارو میکند.

ای دل صد پاره من

2012-01-02T20:03:00.004+04:00

یک جایی هست در گوشه ای دلم که غمگین است
خسته است
دلتنگ است
آن گوشه دلم همیشه بغض دارد
اشک دارد
درد دارد
طفلی دلکم که هیچ وقت به تمامی خوشحال نیست

شلوار خانه

2011-12-25T20:06:00.003+04:00

پاهایشان را در شلوار خانه دوست دارم... آن قسمت پاچه شلوار خانه هایشان را که روی مچ دو تا چین کوچک خورده و جمع شده . در کادری همراه با انگشتهای کوچکشان...تقریبا از زمانیکه مستقل شده اند و توی خانه این طرف و آن طرف میروند هر وقت نگاهم به پاهایشان در آن شلوارها می افتد پرت میشوم به خانه پدریم به دوران کودکی. به لمیدنهای ساعت 5 بعدازظهر در مبل روبروی تلویزیون و دیدن کارتون. به خوردن عصرانه پشت آن میز قهوه ای پایه کوتاه. به صبح های جمعه که خوابالو خودم را میکشیدم سمت آشپزخانه برای یک صبحانه دوره همی..شلوار خانه هایشان چه طرح ماشین و توپ داشته باشد. چه ساده و تک رنگ باشد و چه ورزشی با یک خط رنگی در کنارش، باز مرا می برد به سالهای کودکیم.. به یک جور گرمای خوب خانه...حس خوب خانه و امنیتش...پیش خودم فکر میکنم کاش بتوانم محیط خانه را برای این دو تا همانقدر خاطره انگیز کنم . همانقدر صمیمی.....بعد دوباره نگاهشان میکنم که چطور هر کدام مشغول بازیند

هشت سالگی تمام شد

2011-12-21T14:49:00.002+04:00

وبلاگم دیروز هشت سالش تمام شد...هشت سال است که مینویسم . گاهی مرتب ، گاهی پراکنده... گاهی مثل دیروز که باید بنویسم حالم خوش نیست. و نمینویسم... و مناسبت نوشتن میگذرد و میرود .. پاهی هم بی مناسبت نوشتنم می آید
و هنوز هم نیم فاصله را در نوشته هایم رعایت نمیکنم. هنوز هم خیلی کارها را بلد نیستم که در این صفحه انجام بدهم.... قصدم از روز اول نوشتن بود و فرار از غربت نشینی اجبار ی... راهی برای دیوانه نشدن از دوری و دلتنگی..... هنوز هم برایم همان کار را میکند.. مسکن دردهایم است.... دردهای دلتنگی هایی که در این هشت سال نه تنها کم نشد که بیشتر و بیشتر شد.

این را نوشتم که یادم باشد آورا وارد نه سالگیش شده

فرودگاهی که بود

2011-12-05T12:32:00.002+04:00

فرودگاه های دور را دوست ندارم.
آمدنهای بی پیشواز
رفتنهای بی بدرقه

مسافر بی همراه که خودش تاکسی بگیرد. بیاید و برود.
برای من مثل مریض بی ملاقاتی است
یک حال بدی است
این فرودگاه امام همان حال بد است.
همان جاده طولانی که تنها باید بروی. تنها باید برگردی

هر چقدر مهرآباد گرم . صمیمی و نزدیک بود
هر چقدر میدان آزادیش در شبهای مسافرت پر خاطره میشد
این جاده بی انتهای فرودگاه امام خالی و تنها است

من فرودگاههای خارج از شهر را دوست ندارم

...

2011-11-14T13:03:00.000+04:00

هر چند ساحل پرچم سفید در دست گرفته است اما دریا طوفانی است

وقتی هیچ چیز سر جایش نیست

2011-10-26T18:09:00.003+04:00

مامان و بابام اینجان. قراره 50 روزی باشند..به پسرها فکر میکنم . به اینکه 50 روز صبح تا شب مامان بزرگ و بابابزرگ دارند .و تا میان عادت کنند. آشنا بشن. یاد بگیرند شرایط جدید را. مامان بزرگ و بابا بزرگ رفته اند....شاید تا سال دیگر و 50 روزی دیگر

فکر میکنم به این شرایط صفر و صد. به اینکه در تجربه ذهنی کودکانه شان این همه داشتن که یک روزه تبدیل به کلی نداشتن میشه چه چیزی باقی میذاره؟؟چه اثری میتونه داشته باشه؟ آیا ترس از دست دادن؟؟ یا اینکه عادت نکردن و دل نبستن............. حتما این شرایط تاثیر خودش را داره..اما چه ناثیری؟؟؟؟؟؟؟؟

هنوز هم

2011-10-17T17:57:00.001+04:00

نسیم شبانه رهایم نمیکند

من هنوز هستم

2011-08-09T14:16:00.004+04:00

گاهی مسیری تمام میشود و تو هر چقدر تلاش کنی ادامه نخواهد یافت
گویی بخواهی وسط کویر راهی را به ناکجا آباد ادامه بدهی
بیهوده است

گاهی به دیوار میخورد
حتی اکر کسی آن طرف دیوار هم منتظرت باشد
و دو نفری از دو سوی دیوار تلاش کنید باز هم اتفاقی نخواهدافتاد
وسط دیوار است

گاهی مسیرش از میان سیمهای خاردار میگذرد
با هر قدمی که برمیداری تنت زخم میشود
دردت میآید
فرقی نمیکند عقب بروی یا جلو
سیمها به تنت فرو میروند

گاهی
مثل میدان اسب سواری
هی دور خودت میچرخی و دور باطل میزنی وبرمیگردی به نقطه شروع
وبه خیالت در حال جلو رفتنی

گاهی پر از چاله چوله است
میفتی. بلند میشوی
میفتی ، بلند میشوی

گاهی صاف و ممتد است
از وسط بیابان
از وسط باغ و بستان.
باید بروی.بروی بروی

گاهی هم مسیرت را میروی ، هر جور که هست
و کسی دیگر دارد مسیرش را میرود ، هر جور که هست
و از دور برای هم دستی تکان میدهید و لبخندمیزنید
که هی فلانی من هنوز هستم
و ادامه میدهید

دنیای کودکانه دوقلویی

2011-07-26T12:39:00.002+04:00

هنوز سیزده ماهشان تمام نشده . اما چند روزی است که دیگر مثل سابق دعوایشان نمیشود. این یک سر اسباب بازی را بگیرد آن یکی آن سرش را و دو تایی جیغ بزنند. این روزها ، مینشینند کنار هم و با هم حرف میزنند. من که نمیفهمم چه میگویند اما هر چه هست سر خودشان دوتایی خوب گرم میشود. یکیشان با این اسباب بازی موزیکالها آهنگ میزند ( یعنی هی دکمه اش را فشار میدهد) و آن یکی دست دستی میکند یا وسیله ای را در هوا تکان میدهد. میروند روی مبل و با هم پایین می آیند. میروند زیر میز و برای رسیدن به پایه سمت چپ میز از روی هم ردمیشوند و مسابقه میدهند. پستونک هم را برمیدارند و میگذارند. خلاصه ماجراهای دو نفره با نمکی را درست میکنند که خالی از تماشا نیست.
یکی را که لخت میکنم آن یکی دستش را میکند توی ناف برادرش و هی تعجب میکند.. . و یا هی به پوشک خودش نگاه میکند و بعد به پوشک طرف مقابلش. باز تعجب میکند.
صبح ها که از خواب بیدار میشوند هر کدوم توی تختهایشان می‏ایستند و از دو طرف اتاق شروع به صحبت میکنند. احتمالا گزارش خوابهایی که دیده‏اند را میدهند یا برای تمام روز برنامه ریزی میکنند. من صبح ها از صدای این اصوات بیدار میشوم

ساحلی نیست

2011-07-21T00:43:00.002+04:00

در حال موج سواریم این روزها
بالا پایین میشوم
و گاهی در آب فرو میروم
و در همان هنگام چند قلپی آب میرود توی حلقم
و دوباره می‏آیم روی آب و آسمان آبی
و آفتاب بالای سرم
و دوباره موجی و من
و دوباره پایین
حباب حباب

کشف تابستانه

2011-07-14T00:46:00.002+04:00

چند شب است وقتی میروم توی تخت ، زیر این لحافی که دوازده ماه سال روی همین تخت جا خوش کرده است ،هوس تابستانهای تهران را میکنم. هوس تغییر پتوی های ملافه شده با ملافه ها و شمدهای خنک تابستانی. هوس تغییر بلوز شلوار گرم با پیرهن نازک خواب.
و آن لحظه که بعد از ماه ها با آن لباس آستین حلقه ای به زیر خنکای ملافه میخزیدم و سلولهای تنم از برخورد با بافت پارچه مور مور می شد.

یک ساله شدند

2011-06-22T23:44:00.000+04:00

ک سال است که مامان شده‌ام. مامان شده‌ام. مامان
یک سال است خانواده‌مان چهار نفری شده است. چهار نفری. خانواده چهار نفری
یک سال است. امروز ، اول تیر، یک ساله شدند. یک سالگی
دو موجود کوچک که هر روز بیشتر شخصیتشان شکل می‌گیرد و پافشاری می‌کنند که نسیت به هم متفاوت باشند تا ما باور کنیم که دو موجود جدایند. گیریم با هم و در یک روز و به اختلاف یک دقیقه دنیا آمده باشند.
یکی محتاط و احساساتی و لجباز و ریز بین که وقتی عصبی می‌شود جیغ می‌کشد و غذای جامد را بیشتر از مایع دوست دارد و از اینکه لباس و کلاه و جوراب تنش کنی بدش می‌آید و حرکاتی تند و تیز دارد
و دیگری کنجکاو است و بی‌توجه از هر چه بخواهد بالا و پایین می‌رود به هر چه خطرناک است دست می‌زند و هر جا که نباید می‌رود. سمج است و جهان را کلی تر می‌بیند. سخت ارتباط‌تر است و مایعات را بیشتر می‌پسندد. شبیه آدم بزرگ‌ها نگاه می‌کند و کودکانه می‌خندد
جای جای خانه از خودشان نشانه‌ای گذاشته‌اند. از اسباب بازیهایی که همه جا پخش است. تا میزهای بدون شیشه خانه و آین‌ه ها ی جمع شده. از کمد لباسهایی که هر روز وسایلش پخش زمین می‌شود و انواع و اقسام مواد خوراکی و شیشه شیر که در آشپزخانه خودنمایی می‌کند. و اینکه از هز وسیله کودکانه ی در خانه ما دو تا پیدا میشود.

یک سال است که قیافه خانه عوض شده. یک سال است که نخودچی کشمش هستند
یک سال است که من تجربه‌های جدیدی را تجربه می‌کنم
هر لحظه کاری نو
حرکتی نو
اتفاقی نو
تصویری نو

یک سال است زندگی جور دیگری شده است

اتفاق افتاده است

2011-06-13T17:06:00.002+04:00

فکر می‌کنم مرحله بعد از دلتنگی حسادت باشد. تا برایت اتفاق نیفتد نمی‌توانی حس کنی از چه مدل حسادتی صحبت می‌کنم.
برای کسی که توی زندگیش هیچ وقت آدم حسودی به حساب نمی‌آمده است تجربه حسادت چیز غریبی است
وقتی مدام دلت تنگ است و هیچ چیز درمان این همه نبود نیست. کم کم به همه چیز حسادت می‌کنی. به آدمهای دوروبرش، به هر کس که می‌تواند او را نزدیک ببیند، لمس کند، بو بکشد. به هوایی که نفس می‌کشد، زمینی که قدم برمیدارد. به همه چیز و همه کس حسود می‌شوی.
تازگیها حسود شده ام

یک شب آتش در نیستان می فتاد

2011-05-29T01:23:00.002+04:00

و وقتی آتشی در نیستانی بیفتد. حتما میسوزاند. کم یا زیادش بستگی به سرعت عملت دارد. یا انکه اصلا چطور بخواهی.
اما اگر سوزاند که میسوزاند هر چقدر کم. همیشه جایش باقی است.
حتی اگر سال بعد نیستان دوباره نیستان شود. جایش باقی است
آتش به یاد آن سوزاندن دوباره برمگردد
و تو باز در حین سوختن تصمیم میگیری که اینبار چقدر بسوزی

روز تولدم- 30 اردیبهشت

2011-05-20T04:22:00.002+04:00

من بسیار گریسته ام
هنگام که آسمان ابری است
مرا نیت آن است
که از خانه بدون چتر بیرون باشم
من بسیار زیسته ام
اما اکنون مراد من است
که از این پنجره برای باری
جهان را آغشته به شکوفه های گیلاس بی هراس
بی محابا ببینم

احمدرضا احمدی
************

30 اردیبهشت روز تولد من، احمدرضا احمدی شاعر دوست داشتنی و خواننده معروف " شر" است.
و البته خیلیهای دیگر که لیستشان در ویکیپدیا موجود است
من احمدرضا احمدی را از سر فیلم بانوی اردیبهشت و آن صدای پشت تلفن همیشه دوست داشته ام و شر را به خاطر آن آهنگ "دو ِ لِ آمور"
و فکر میکنم این من که 33 سالش دارد تمام میشودو امسال اولین تولدش را به عنوان یک مامان جشن گرفته است ، همانقدر متضاد است که احمدرضا احمدی شاعر ایرانی با شر خواننده چند نژاده آمریکایی در تضاد است.
و من این تضاد را دوست دارم. این چند وجهی بودن که در من است . خودم را. این چیزی است که در تولد امسالم بهش رسیده ام و خوب خوشحالم

حسودم حسودم

2011-05-17T11:23:00.001+04:00

بعضی روزها حسود میشوم
به بی دغدغگی بعضی آدمها
دیروز از اون روزها بود

کدام روش؟

2011-05-01T14:26:00.001+04:00

پسر‌ها وارد یازده ماه شده‌اند. الان کمتر از یک ماه است که کشمش سینه خیز تمام خانه را گز می‌کند و هر جا که دلش بخواهد می‌رود و این قضیه نخودچی را که هنوز این مهارت را ندارد شدیداً عصبی می‌کند. اینکه همبازیش در عرض چند دقیقه غیبش می‌زند خیلی روی روحیه‌اش اثر گذاشته و من این وسط نمی‌دونم چی کار باید بکنم. یک مدت رهاش کرده بودم که شاید حرکت کشمش انگیزه بشه و نخودچی هم راه بیفته اما اثری نداشت. و باعث شده بود که هر جا دستش به کشمش برسد مو‌هایش را بکشد و اسباب بازی‌ها را از دستش بگیرد. بعدش شروع کردم خودم یک جاهایی کمکش کردن ولی نتیجش این شده که حالا به هر چیزی که می‌خواهد برسد و نمی‌تواند مرا صدا می‌کند و پا زمین می‌کوبد، یک جورهایی وابستگیش به من بیشتر شده. خلاصه موندم که کدوم روش بهتر است.
اینجا مشاور خوبی هنوز پیدا نکرده‌ام که بتونه در مورد دوقلوهای غیر همسان راهنمایی کنه. (چون این اتفاقات از قرار شامل دوقلوهای همسان نمی‌شود.) در نتیجه گاهی من و آراد باید خودمان به صورت سعی و خطا روش بهتر را پیدا کنیم و این خیلی کار راحتی نیست

کیمیای سعادت

2011-04-26T10:32:00.004+04:00

یک کلماتی گفتنش ، ادعایش هم مسئولیت دارد
یک صفاتی را وقتی به کار میبری باید بدانی دقیقا معنایش چیست
"رفاقت" از اون کلمات است
کلمه ای نیست که بشود به هر کسی نسبتش داد
آدم خاص خودش را میطلبد
چیزی است فرای آشنا و دوست و دوست صمیمی
وقتی روزی ، جایی به کسی گفتی که رفیقشی;دیگه نمیتونی از زیرش شونه خالی کنی
باید باشی. بودن واجب ترین عنصر رفاقت است
اینکه در هر شرایطی باشی
بی سئوال و بی توقع فقط باشی
رفیق باشی. رفیق لحظه ها
حتی اگر دوری، حتی اگر درگیر
حق انتخابی نیست
رفیق باید باشی
باید بود
با همه وجود

**********
تیتر برگرفته از این شعر حافظ است
مقام امن و می بی‌غش و رفیق شفیق ... که کیمیای سعادت رفیق بود رفیق

و

2011-04-21T16:15:00.002+04:00

آري ، ما غنچه يك خوابيم.
- غنچه خواب ؟ آيا مي شكفيم ؟
- يك روزي ، بي جنبش برگ.
- اينجا؟
- ني ، در دره مرگ.
- تاريكي ، تنهايي.
- ني ، خلوت زيبايي.
- به تماشا چه كسي مي آيد، چه كسي ما را مي بويد؟
- ....
- و به بادي پرپر...؟
- ...
- و فرودي ديگر؟
- ....

**********

امروز یک اردیبهشت 21 سال از رفتن شاعری عزیز میگذرد. سهراب سپهری. شاعر دوست داشتنی خالق نوعی دیگر دیدن

یک خاطره

2011-04-17T00:11:00.000+04:00

یک آهنگ
ِیک ترانه
یک تصویر
یک صدا
یک نگاه
یک اسم
یک مکان
یک عطر
یک واژه

می‌تواند بشود خاطره‌ای ماندگار بی‌آنکه تمام شود.
می‌تواند به تنهایی ویرانت کند.

مکالمه این چند روز من

2011-04-13T16:39:00.003+04:00

به خودم میگم: مگه مجبوری یک کاری بکن که بخوای بعدش هی عذرخواهی بکنی و تازه بازم ته دلت مدام بلرزه. هان؟ مگه مجبوری؟
بعدش خودم جواب میدم: آره! مجبورم. به خاطر همین دل لعنتی مجبورم
باز میگم: پس حقته. بکش! آخه آدم هی حرف دلش را گوش میکنه که بعدش بیفته تو هچل؟!

اون وقتش پیش خودم میگم: راست میگه ها! آدم؟؟!!! اما من کجا و آدمیت!!لابد فقط احمق ها و دیوونه ها به حرف دلشون گوش میدن

اون وقت هی خودم از دست خودم حرص میخورم

این انتظار لعنتی دردناک

2011-04-07T02:19:00.002+04:00

چیزی کش دار و بی‌پایان
انگاری خیال تمام شدن نداره
سعی می‌کنی طاقت بیاری
یک جوری بگذرونیش
به این امید که تموم بشه
عوض بشه
سعی می‌کنی بی‌خیالش بشی
سرت را گرم می‌کنی
تا این لحظه‌ها رد بشه
و نمی‌شه
هر لحظه مثل یک زخم میمونه
زخم پشت زخم
چیزی عوض نمی‌شه
خوب نمی‌شه
تغییر نمی‌کنه
لحظه پشت لحظه
زخم روی زخم
و تو که حتی عادت هم نمی‌کنی
نه به انتظار نه به درد

دهه هشتاد

2011-04-05T13:53:00.002+04:00

به دهه هشتاد که فکر می‌کنم لبریز از آدم است. آدمهایی که آمدند و ماندند و رفتند.
پر است از غربت و دلتنگی.
چمدان و هواپیما و سلام و خداحافظ
دهه هشتاد دهه دل دل کردن‌ها بود و بالا پایین شدنهای مداوم.
عادت کردن‌ها و دل بستن‌ها
خواستن و فراموش شدن
امیدو آرزو
ترس و اضطراب
گریه و بغضی تمام ناشدنی

دهه هشتاد پر بود از آدم، از حس، از اسم، از آغوش

دهه هشتاد هر چه که بود دهه این دل نا‌ماندگار بی‌سامان بود

این مدل مامانی که منم

2011-03-14T15:40:00.000+04:00

تهران که بودم مادربزرگم می‌گفت من مامان سخت گیری هستم. اصلا مامان خوبی نیستم. فقط به پسر‌ها غذا می‌دهم و می‌خوابانمشان و جایشان را عوض می‌کنم و اگر لازم باشد بغلشان می‌کنم. می‌گفت بچه نیاز به بازی و آواز و معاشرت دارد. خلاصه از نظر مامایی من مامان خوبی نیستم.
راستش خودم هم گاهی به این موضوع فکر کرده بودم که یک مامان خوب شاید لازم باشد یک هنرهایی داشته باشد. مثلا صدای خوبی داشته باشد و برای بچه‌هایش آواز بخواند یا بلد باشد ساز بزند و این طوری کلی روح فسقلی‌هایش را نوازش کند. یا بتواند شعر بگوید برایشان.
هیچ کدام از این‌ها هم که نباشد حوصله سرو کله زدن مداوم داشته باشد و هم بازی بچه‌هایش شود.
من این کارهارا بلد نیستم. هیچ هنری ندارم. هنوز یک سری خودخواهی ها ی شخصیم در من حضور دارند که نگذارند تمام وقتم را به پسر‌ها اختصاص دهم. به علاوه آنکه اصولا فکر می‌کنم یک سری کار‌ها بچه را لوس می‌کند.
من می‌دانم که از قرار یک مامان خشن و کمی خودخواه و بی‌هنریم که دو تا پسر مثل دسته گل دارد. اما این را هم خوب می‌دانم که برعکس همه این‌ها یک کار را خوب بلدم. بلدم دوست خوبی باشم. شاید بهترین دوستشان نباشم اما این را می‌دانم که می‌توانم دوست خوبی برای بچه‌هایم باشم.. کاری که شاید خیلی از مامانها بلد نباشند انجام دهند

چه بی تابانه میخواهمت

2011-02-07T14:46:00.001+04:00

( حال این روزهای من. )

**********

چه بی تابانه می خواهمت

ای دوریت آزمون تلخ زنده به گوری!

چه بی تابانه تو را طلب می کنم!

بر پشت سمندی

گویی، نو زین

که قرارش نیست

و فاصله

تجربه ئی بیهوده ست

بوی پیرهنت

این جا، واکنون...

کوه ها در فاصله

سردند

دست، در کوچه و بستر

حضور مانوس دست تو را می جوید

و به راه اندیشیدن

یاس را، رج می زند

بی نجوای انگشتانت

فقط...

و جهان از هر سلامی خالی است

احمد شاملو

برای آن پیرمردی که با چشمان بسته ساز میزند

2011-01-23T01:44:00.004+04:00

سالهاست پیرمردی را می‌شناسم که در کوچه پس کوچه‌های این شهر ساز می‌زند. جایش ثابت نیست. گاهی این کوچه گاهی آن کوچه. نمی‌دانم روی چه مبنایی انتخاب میکند. ساز زدنش زمان مخصوصی هم ندارد. گاهی صبح زود . گاهی سر ظهر. اما به هر حال سالهاست می‌زند و باید کلی خوش شانس باشی که بتوانی در زمان و مکان مناسب سر برسی و موسیقی نواختنش را گوش کنی. ببینی. حس کنی.
اما اگر خوش شانس بودی و به موقع رسیدی حتما می‌ایستی. تا آخرین نت می‌ایستی. امکان ندارد بتوانی نصفه گوش کنی و راهت را بکشی و بروی. آن وقت آن نت‌ها تا بار بعد که در کوچه‌ای دیگر بهش برخورد می‌کنی در ذهنت ماندگار می‌شوند. خودت هم نمی‌دانی چگونه اما انگاری حک می‌شود.
اصلا چشم و گوشت همه جای شهر دنبالش می‌گردد. دنبال سایه‌ای از آن پیرمردی که ساز می‌زند
سالهاست این پیرمرد را می‌شناسم و سالهاست نمی‌دانم جواب این نواختن را چگونه باید بدهم. سکوت کنم؟ لبخند بزنم؟ سری تکان بدهم؟ سکه‌ای بیندازم؟ بروم جلویش من هم ادای ساز زدن در بیاورم و مثلا همراهیش کنم؟
نمی‌دانم. واقعا نمی‌دانم. هر بار کاری کرده‌ام. سعی کرده‌ام به نسبت حسی که از موسیقیش می‌گیرم عکس العملی مناسب داشته باشم. اما واقعا نمی‌دانم. فقط کاش توانسته باشم به او بگویم که خوب می‌نوازد که عالی می‌نوازد که کاش هیچ وقت دست از نواختن برندارد

مهم است

2011-01-20T22:44:00.000+04:00

روزی که به مردی برخوردی
که یاخته های تن‌ات را به شعر بدل کند
و با پیچش موهایت شعر بسازد
روزی که به مردی برخوردی
که قادرت کند - مثل من -
...با شعر حمام کنی
سرمه بکشی
و موهایت را شانه کنی

آن روز می گویم: تردید نکن
با او برو
مهم نیست مال من باشی یا او
مهم این است مال شعر باشی...

نزار قبانی

*****
با تشکر از مریم ابریشم کار عزیز که این شعر را امروز نشانم داد

بیا و نپرس

2011-01-18T15:16:00.004+04:00

وقتی میپرسی : حالت چطوره؟
جنبه شنیدن جوابم را هم داشته باش
: خوب نیستم ، بدم ، افتضاحم

لبخند یخ زده

2011-01-15T11:48:00.001+04:00

در فریزر دیگر بسته نمی‌شود. حجم یخ و برفک داخلش در عرض چند ساعت آنچنان زیاد شده که اگر همین امشب تمیزش نکند هم مواد داخل فریزر از بین می‌رود هم خود فریزر.
نگاهی به ساعت می‌کند. چیزی نزدیک نیمه شب است. بقیه دارند خود را حاضر می‌کنند که بخوابند. می‌رود دنبال کاردک مخصوص برفک بگردد. مطمئن است هفت سال پیش که یخچال را خریده بودند یک همچین وسیله‌ای تویش بود. لابد پیش بینی می‌کردند که یک روزی او در حوالی ساعت ۱۲ شب مجبور به تراشیدن سه طبقه یخ بشود. کاردک را پیدا می‌کند. ناخودآگاه لبخندی روی لب‌هایش می‌نشیند.
خانه پارکت است، بنابراین کلی دستمال و سفره نایلونی و حوله دور تا دور فریزر پهن می‌کند تا مبادا آب شدن یخ‌ها باعث تبله کردن چویهای پارکت شود.
کشو‌ها را در می‌آورد و شروع می‌کند به تراشیدن و با دست یخ‌ها را جمع کردن. با حرص اینکار را انجام می‌دهد. انگار دارد چیزی را از درون خودش با نفرت می‌تراشد و دور می‌ریزد.
قابلمه آبی که گذاشته بود روی گاز جوش آمده، برش می‌دارد و می‌گذارد وسط طبقات تا زود‌تر یخ ها آب شود.
و باز به تراشیدن و جمع کردن و خشک کردن ادامه می‌دهد. دست‌هایش از برخورد با یخ داخل فریزر قرمز و خراشیده شده. اما اهمیتی نمی‌دهد.
کاش می‌شد همه چیز را به همین راحتی تراشید
یا خودش تجسم می‌کند که دارد داخل بدنش را، قلبش را، ذهنش را تمییز می‌کند....
ساعت ۲ صبح است که کار تمام می‌شود. تمام طبقات عین روز اول سر جایشان قرار می‌گیرند. همه خوابند. با آرامش و لبخند در فریزر را می‌بندد و می‌رود که بخوابد.
فردا شب که می‌خواهد چند تکه مرغ را بگذارد بیرون تا برای نهار روز بعد یخشان باز شود سراغ فریزر می‌رود. درش را باز می‌کند. فریزر تماما پر از برفک و یخ است.

من و حافظ

2011-01-13T23:41:00.002+04:00

دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس / نسیم روضه شیراز پیک راهت بس
دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش / که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس
وگر کمین بگشاید غمی ز گوشه دل / حریم درگه پیر مغان پناهت بس
به صدر مصطبه بنشین و ساغر می‌نوش / که این قدر ز جهان کسب مال و جاهت بس
زیادتی مطلب کار بر خود آسان کن / صراحی می لعل و بتی چو ماهت بس
فلک به مردم نادان دهد زمام مراد / تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس
هوای مسکن ملوف و عهد یار قدیم / ز ره روان سفرکرده عذرخواهت بس
به منت دگران خو مکن که در دو جهان / رضای ایزد و انعام پادشاهت بس
به هیچ ورد دگر نیست حاجت ای حافظ / دعای نیم شب و درس صبحگاهت بس

حافظ
***

برای اسم گذاری من تفالی به حافظ زده بودند و این شعر آمده بوده. این را همین امشب مادربزرگم گفت و شعر را باهم پیدا کردیم
و من چقدر خوشحالم که شعر یادش بود و پیدایش کردیم
معنیش را هم دوست دارم

حریم خصوصی ، صفحه عمومی

2011-01-02T19:25:00.002+04:00

الآن دقیقا ۲۴ ساعت دارد می‌گذرد. اما همچنان حالم بد است. یادم که می‌افتد، معده‌ام تیر می‌کشد و حالت تهوع پیدا می‌کنم
دیروز همین موقع صفحه فیس بوکم را باز کردم و شروع کردم به روزشدگی‌های دوستانم را نگاهی بیندازم. چشمم به عکس آشنایی خورد که حالت عادی نداشت. یعنی اون قیافه که آشنا بود با اون وضعیت نباید عکسش در صفحه عمومی باشد. یک جای قضیه ایراد داشت. مغزم هنگ کرده بود.
نگاه کردم ببینم عکس را چه کسی گذاشته. یکی از پسرهای هم کلاسی سابق. و زیرش هم یک نیم خط نوشته گذاشته بود.
دوباره نگاه کردم. بله!
یکی از آقایان هم کلاسی یک عکس از یکی از دخترهای هم کلاسی را که در یکی از این سایتهای عجیب و غریب به نمایش گذاشته شده بود، روی صفحه عمومی به نمایش گذاشته بود. و با وقاحت تمام زیرش نوشته بود.: «می‌شناسین؟ چشم مامانش روشن» و یک چشمک هم کنارش گذاشته بود.
حالم بد شد. نمی‌دونستم باید چی کار کنم.
باید زن باشید تا بفهمید عکس نیمه لخت یک آشنا که رویش کار فوتوشاپ انجام شده وقتی توسط آشنای دیگری به اشتراک گذاشته می‌شود چه حالی می‌تواند باشد.
هر کسی حق دارد هر جور دلش می‌خواهد عکس بگیرد. هر جا می‌خواهد بگذارد. اما یک هم کلاسی برای نمی‌دانم ارضا شدن کدام حس لعنتیش اگر بردارد آن را در یک صفحه عمومی به نمایش بگذارد، برای من هیچ توجیهی ندارد.
احساس وحشت، ترس و انزجار تمام وجودم را گرفته است.
گاهی یک اتفاق می‌تواند تمام احساس اطمینان آدم را به یک باره از بین ببرد.
در یک لحظه همه چیز فرو ریخت

نخودچی کیشمیش سرماخورده

2010-12-30T16:15:00.001+04:00

نخودچی کیشمی سرماخورده‌اند. یعنی اول آراد سرما خورد بعد هنوز خودش خوب نشده سرماخوردگی را داد به فسقلی‌ها. البته خوب خیلی هم مقصر نیست چون من گاهی نمی‌توانم دست تنهایی کار‌ها را انجام بدهم و خواهی نخواهی آراد هم این وسط درگیر می‌شود.
نخودچی کیشمیش سرماخورده‌اند از آن مدل‌ها که دماغشان گرفته و سرفه می‌کنند. یعنی نه می‌توانند نفس بکشند، نه شیر بخورند (چون نفسشان بند می‌آید) و نه می‌خوابند (چون بلد نیستند از دهن هم می‌شود نفس کشید). نتیجش این شده که دو شبانه روز است که به نویت در بغل من هستند و من راه‌شان می‌برم تا کمی فقط کمی گریه نکنند. وضعیتی است خلاصه. و خوب این طبیعی است که اگر نخودچی ساکت باشد و کیشمیش در حال گریه، نخودچی هم سریعا به گریه می‌فتد و برعکس.
حالا فکرش را بکنید که پدربزرگ مادربزرگ من هم در این شرایط مهمان من هستند و من همش نگرانم که صدای گریه‌های متناوب این دو یا آن‌ها را فراری دهد یا عصبانی کند. در نتیجه حاضرم هرکاری کنم که فقط گریه کنند حتی اگر این کار بغل کردن مداوم و یا مجوز دادن برای انگشت مکیدنهای بی‌پایان باشد
این‌ها را نگفتم که نگران من بشید. گفتم که بدونید که دوقلو داری در کشور غربت بدون کمک یک کمی سخت و عجیب است.

هیچ کس نمیداند

2010-12-27T10:49:00.001+04:00

در زندگی راستین
کسی نقاب ها را نمی بیند
و اشتباه بزرگ همین جاست
هیچکس نمی داند که آن ژولیت زیبا
تنها نقابی بر چهره دارد
و ژولیت راستین
اسیر و فریب خورده،
با دهانی بسته ، پنهان شده است

فدریکو گارسیا لورکا

آورای هفت ساله

2010-12-23T00:15:00.002+04:00

این وبلاگ 7 سالش تمام شد.در دنیای وبلاگستان برای خودش حسابی سن و سال دار محسوب میشود . دوستش دارم . خیلی ..
هر چند که تازگیها نمیرسم زیاد تویش بنویسم. اینکه کم مینویسم مقداریش مربوط میشود به آمدن نخودچی کیشمیش ، مقداریش به حضور چیزهایی مثل فیس بوک . گوگل ریدر که آدم را اساساً تنبل میکند. و در آخر حال و هوای نوشتنم که از پارسال خرداد ماه هنوز سرجایش نیامده.
اما با تمتم این اوصاف سعی میکنم ماهی یک بار هم شده چیزهایی را که دلم میخواد دائمی تر ثبت شوند اینجا بنویسم.
اینجا برایم ارزشمند است به خاطر خیلی چیزها . از همه مهمترش پیدا کردن دوستانی ست که هر کدامشان به تنهایی به یک دنیا می ارزند.
دوستانی که تعدادی را هنوز ندیده ام، بعضی ها را فقط صدایشان را شنیده ام، با بعضی ها مکاتبه دارم و تعداد انگشت شماری را دیده ام و بسیار از یافتن و دیدنشان به خودم میبالم

فعلا همین

دل تنگیهای غربتانه

2010-12-13T15:03:00.002+04:00

میدانی!
نه آنروزیکه خانواده ام کوچ کردند
نه آنروزیکه خودم رفتم
بلکه از آن روزیکه تو غربت نشین شدی
من تنها شدم. من غریب شدم

من تهران بدون تو را چه کنم؟

بابایی

2010-11-09T16:32:00.002+04:00

به دنیا که آمدم خودش را بازنشسته کرد تا تمام وقتش را وقف نوه اش کند
دنیای کودکیم تمام پر است از خاطرات با او بودن
جواب تمام خواسته های به جا و نا به جایم را میداد
به هیچ چیزی " نه" نمیگفت
از کول کردنم تا نیمه شب پارک بردنم
از خریدن هر جور خوراکی تا مجوز هر نوع خرابکاری
پشت و پناهم بود در دوران کودکی
هنوز هم پشت و پناهم هست
هنوز هم به هیچ خواسته ایم "نه" نمیگوید

عالم و آدم میدانند که رابطه ما چیزی بیشتر از یک پدربزرگ و نوه است

هنوز هم آب توی دلش تکان بخورد من اینجا میفهمم

این روزها که پا به سن گذاشته و من نیستم که کمکش باشم
که به هیچ خواسته ایش " نه" نگویم
این روزها ، این روزهای غربت لعنتی

بدجوری کلافه ام کرده

من در روزهایی که نیازش داشتم تا در به در مهدکودک و این خانه و آن خانه نباشم برایم بود
این روزها که به من احتیاج دارد که هم صحبتش باشم که تنها نباشد . نیستم

کلافه ام از این دوری
به چه قیمتی دارم تحمل میکنم
کلافه ام

من و این دستبند سبز

2010-10-25T12:36:00.003+04:00

از من میپرسه : " تا کی میخوای این دستبند سبز را دستت کنی؟"
جواب میدم : " تا هر وقت لازم باشه"

و توذهنم ادامه میدم " این حداقل کاری است که میتونم بکنم"

من و گنجشکهای خونه

2010-10-12T12:59:00.002+04:00

کمتر از یک هفته پیش مامانم برگشت آمریکا و من و پسرها،صبح تا آمدن آراد را داریم با هم و بدون کمک تجربه میکنیم. اولش فکر کردم خیلی سخت باشه. همه هم میگفتند سخته. اما خدا را شکر نخودچی کیشمیش من پسرهای آرومی هستند و علاوه بر اون فهمیدند که اگه میخوان من دست مستخدم فیلیپینی و هندی ندهشون بهتر است با من همکاری کنند.
به هر حال این مدت تجربه های جالبی با هم داشتیم.
بعضی روزها هر دو با هم بیدار میشوند. شیر میخواهند . دلشان بازی میخواهد و بعد هر دو با هم میخوابند.
بعضی روزها به محض اینکه یکیشون میخوابه اون یکی بیدار میشه.
هر کدام سختی ها و مزیتهای خودش را داره.
مثلا وقتی کارهاشون با هم است . من وقتی هر دو خوابند وقت دارم به کارهای خودم برسم. در عین حال که هماهنگ کردن شیر دادن به جفتشون و بقیه قسمتها کمی مشکل تر از حالت عادی است.
اما اگه دونه دونه بیدار بشند من دیگه هیچ وقتی برای خودم ندارم ، هرچند رسیدگی به اونها راحت تره.

مخصوصا که دو هفته ای هست به کار شریف انگشت و شست خوردن با ولع تمام مشغولند و من باید چهار چشمی مراقب باشم . دستکش هم که دستشون میکنم پارچه را میخورند

امیدوارم هر چه زودتر این عادت از سرشون بیفته

گزارشی از حالمان

2010-10-07T09:58:00.002+04:00

احتمالا اگر به جای هقت سال پیش الان میخواستم وبلاگ ذرست کنم ، اسش را میگذاشتم " مامان دوقلوها" ، چون تقریبا همه دارند کم کم به این اسم صدایم میکند

دو قلوهای نخودچی کیشمیش خوبند. بزرگ شده اند. . امروز دقیقا سه ماه و نیمه اند.
خواب شبشان تنظیم شده و این نعمت بزرگی است که به من اجازه میدهند شبها چند ساعتی را بی دغدغه بخوابم.

دیشب مامان بعد از چهار ماه از پیشم رفت و من از امروز شرایط جدیدی را دارم با بچه ها تجربه میکنم

هوای دبی هنوز گرم و شرجی است و امکان اینکه بشه پنجره ها را باز گذاشت و یا اینکه سه تایی با هم بریم بیرون را نداریم.... مگر شبها
در نتیجه سه نفری سعی میکنیم در طول روز و در خانه با هم خوش بگذرونیم.
مثلا من تمام تلاشم را میکنم که از این سنشون که داره تند تند میگذره کلی لذت ببرم. از این بوی نوزادی که میدند. از این خنده های گاه و بی گاه که بعضی وقتها صدا دار میشه. از اینکه هنوز میتونم به راحتی بغلشون کنم

خلاصه فعلا همه چیز مرتبه. ممنون از همتون که جویای حال و احوال ما هستید.

دوستت دارمهای من

2010-10-05T19:44:00.002+04:00

میدونی هیچ ضمانتی نیست که من برای لحظه دیگه باشم ، هیچ ضمانتی نیست که تو باشی.
که اگر هم باشیم هیچ ضمانتی نیست پیش هم باشیم و اگر باشیم همدیگر را بتونیم ببینیم و اگر دیدیم بتونیم با هم حرف بزنیم....

این همه رفت و آمد . این همه بود و نبود. این همه راه دور به من یادداده از هر لحظه برای گفتن " دوستت دارم" استفاده کنم

از آن " دوستت دارم" هایی که که تهش یک ذوق بچه گانه نهفته است از اونها که وقتی میخوای بگی روی " سینش " تشدید میذاری و روی " ت " یک ساکن محکم.

میدونی دلم نمیاد شانس بودنمون و دیدنمون و حرف زدنمون را بدون جمله دوسّت دارم بذارم تموم شه.

میترسم یادت بره
میترسم نگفته برم

خوشا دیدار ما در خواب

2010-08-22T02:23:00.002+04:00

در این شلوغی
در این هیاهوی ساعت و زمان
چند روزی است که تا فرصتی برای خوابیدن پیدا میکنم
تو به خوابم میایی
رویاهایم چه واقعی باشند و چه از سر شکم پری
چه سر ظهر و چه دم صبح
تو هستی
میان ادمهایی که من میشناسم و نمیشناسم
ر جاهایی که یادم نیست کجایند
تو هستی
از خواب که بیدار میشوم احساس عجیبی دارم.
احساسی که تمام روز با من است
یک بغض ته گلو
یک اشک گوشه چشم
یک لبخند محو
نمیدانم تو دل نگران منی که به سراغم میایی !؟
یا من دل تنگ تو که در خواب روحت را میدزدم؟!

دنیای این روزهای من یا یک روز خود را تعریف کنید

2010-07-18T11:26:00.002+04:00

بله بله میدونم که خیلی وقته ازم خبری نیست. دلایل موجهی برای این غیبت دارم. نخودچی کیشمیش روز اول تیر دنیا اومدند و خوب از اون روز به بعد یک کم شرایط وقت و زمان من در 24 ساعت دست خوش تغییرات شده.
میدونم الان همتون که بچه دارید یا خواهر برادراتون بچه دارند و تجربه این بی خوابیها و بی وقتیها را داشتید سرهایتان را به علامت تایید تکان میدهید که یعنی خبر دارید چه شرایطی است. اما عزیز جان مال من دو برابر است. و خوب این خودش کلی دلیل موجه میشود برای وبلاگ ننوشتن و اصولا خیلی کارها را نکردن.
برای مثال برنامه یک روز من بدین شرح میگذره. صبح ساعت 6 کیشمیش صدای غرغرش میاد و شیر میخواد تا 7 به اون شیر میدم و بعدش نخودچی بیدار میشه. ( تازه اگر شانس بیارم و دو تایی با هم بیدار نشند چون شیر دادن به جفتشون در یک زمان کار نشدی نیست اما سخته) بعد جای جفتشون را عوض میکنم و هر کدام را میخوابونم سر جاشون. خودم میرم برای صبحانه. ساعت حدود 8:30 است بعد از صبحانه چون شدیدا از کمبود خواب رنج میبرم یک ساعت استراحت میکنم سر ساعت 10 دوباره نوبت شیر دادن اولی و بعدش دومی است. ویتامین دادن و حمام کردن را هم داریم. و دوباره جاهاشون را عوض کنم و خوب این قصه تا عصر هست. از عصر به بعد کم کم بد قلقی ها شروع میشه و در شب به اوج خودش میرسه. گریه و شیون از دلدردهای معروف شبانه باعث میشه که تا 2 یا 3 نصفه شب در خدمت کیش کیش پیش پیش باشم . با یک حساب سر انگشتی من روزی 9 بار به هر کدوم از این فسقلیها شیر میدم که دوبارش فقط شیر خشک است و بقیش شیر خودم که میشه 7 ساعت برای هرکدوم و در مجموع 14 ساعت.
گاهی با حیوان خوب و دوست داشتنی مردم هند یعنی گاو هم ذات پنداری میکنم
خلاصه میمونه 10 ساعت باقی مانده که 4 یا 5 ساعتش را اگر خدا و پیغمبرش بخواهد خوابیده ام و یک تا دو ساعتش هم به خوردن و بقیه واجبات میگذرد. در بقیه ساعات هم یا دارم پوشک عوض مینم یا آروغ بچه میگیرم یا حمومشون میکنم یا قطره دل درد و ویتامین دی تو حلقشون میریزم.

و خوب ما کلی ساعات خوشی را داریم تجربه میکنیم و وقت نداریم

از هر چمن گلی 19

2010-06-08T15:00:00.003+04:00

1- هی نگو بگذریم
من نه از تو میتوانم بگذرم و نه از حال و هوایت

2- این مادربزرگهایی که دائم از پا درد دارند را حالا درک میکنم

3- پارسال این موقع به کسانی که در تهران در زنجیره سبز بودند حسودی میکردم. امسال به آنها افتخار میکنم

4- این آلبوم جدید داریوش خوب چیزی است.

منو به دست من بکش
به نام من گناه کن
اگر من اشتباهتم
همیشه اشتباه کن

جگر خونم کردی

2010-05-26T13:12:00.003+04:00

وقتی حکم می آید که عین پرنده ای در قفس،آویزان از سقف فقط بال بال بزنی و هنگام دیدن جدال هم پری با گربه ای تیز چنگال از آن سوی شیشه پنجره کاری از دستت برنیاید جز آنکه خودت را به در و دیوار قفس بکوبی و نظاره کنی. آن وقت است که بحز خونین بال شدن ، خونین جگر هم میشوی

کیک شور تولد

2010-05-22T00:32:00.002+04:00

دیروز تولدم بود.
برای من که روز تولدم خاص ترین روز خداست. دیروز روز عجییی بود. کلا امسال سال عجیبی بود . و این اردیبهشت که شبیه جهنمی شده از خبرهای بد. این عجیلی و گنگی را برای من چند برابر کرده است
دیروز روز تولد من بود
روز تولد احمدرضا احمدی هم بود. شاعر عزیزی که حتما میشناسیدش.
روز تولد محسن روح الامینی هم بود. او که پارسال بود با هر آنچه که اعتقادش بود و امسال نیست .
حالا گیریم آقای احمدی 70 ساله شده باشد با کوله باری از تجربه های گوناگون و من 32 سال را تمام کرده باشم و اویی که دیگر نیست.
اما احتمالا هر دوی ما وقتی صبح روز 30 اردیبهشت شنیدیم که آقای محمد نوری زاد را به قصد کشت در زندان زده اند. روزمان تلخ شده. وقتی شنیدیم ضربه مغزی شده. کاممان تلخ شده
وقتی خبر دار شدیم که جعفر پناهی هنوز در اعتصاب غذاست دلمان گرفته است.
پیش خودم میگویم. کدام تولد؟ کدام لبخند؟ کدام شیرینی؟
فعلا شوری اشک است و دلی نگران و ذهنی مضطرب.
امیدوارم 30 اردیبهشت سال آینده یهتر از امسال باشد. سبز تر. شاد تر

*******

من بسیار گریسته ام
هنگامیکه آسمان ابری است
مرا نیت آن است
که از خانه بدون چتر بیرون باشم
اما کنون مراد من است
که از این پنجره برای باری
جهان را آغشته به شکوفه های گیلاس
بی هراس و بی محابا ببینم.

احمد رضا احمدی

امان از این نگاه نمکین

2010-05-18T13:25:00.002+04:00

نازنینم !از رد نگاهت بر دلم هر شب خون میچکد
من آن را مرهمی نمیگذارم
نمک میپاشم هر شب
مبادا که اثرش از یادم برود

تفال

2010-05-15T12:06:00.001+04:00

آنچ می آید ز وصفت این زمانم در دهن / بر مرید مرده خوانم اندراندازد کفن

گر چنین آویختن حاصل شدی هر دزد را / از حریصی دزد گشتی جمله عالم مرد و زن

من کجا شعر از کجا لیکن به من در می دمد / آن یکی ترکی که آید گویدم هی کیمسن

مولانا

از قرار حالم خرابتر از اون چیزیه که خودم فکر میکنم

اردی بهشت جهنمی

2010-05-09T15:34:00.004+04:00

سخت است به طناب فکر نکنم.
به طنابی که تو حکم کردی
تو انداختی
تو کشیدی
در ماهی که روز معلم در آن است
معلم اعدام کردی
در روز مادر
مادر عزاد دار کردی
تجربه مادر شدن را از یک زن گرفتی
سخت است به طناب فکر نکنم
در اردیبهشتی که کردستانش مملو از گل است و بهشت است
آتش جهنم به پا کردی
سخت است طناب را بر گردن تو تجسم نکنم
و بگذارم در حسرت این طناب ذره ذره جان دهی
اما این کار رامیکنم
دیر یا زود خواهی فهمید
من شبیه تو نیستم
و تو در حسرت طناب خودت را با دستهای خودت حلق آویز خواهی کرد

تجربه تجربه ای یگانه

2010-05-01T19:53:00.002+04:00

وقتی قصد میکنی بچه دار بشی ، خودت را آماده میکنی برای تجربه های جدید، حس های جدید و مسئولیت جدید.
میدونی که تجربه و حست مخصوص خودت هست و با هیچ کس دیگری قابل مقایسه نیست.
ولی وقتی جای یک بچه دو تا بچه قصد میکنند که تو مادرشون باشی. تجربه ها رنگ و بوی دیگری میگیرند. چیزی خاص که شاید مادران کمی تجربه اش کرده باشند.
این حس خوبی است. دوستش دارم. ترسهایی دارد و نقاط شگفت انگیزی
مثلا تجربه من از سنگینی در 7 ماهگی از نظر پزشکی برابر با یک مادر در ماه نهم است با یک جنین.
یا مقدار آهنی که من باید مصرف کنم دو برابر حالت عادی است است و خیلی چیزهای دیگر
اما هیچ جا نمینویسد که من وقتی با بچه "ها" حرف میزنم از فعل جمع استفاده میکنم و این برایم جالب است.
من در دو طرف شکمم دو نوع حرکت را میتوانم جداگانه و یا با هم تجربه کنم.
و تمام حواسم باشد که آیا هر دو به مقدار کافی لگد زده اند. نکند برای یکیشان اتفاقی بیفتد.
میتوانم سکسکه کردن یکی را حس کنم و لگد زدن دیگری.
موقع خوابیدن به هر سمتی که بخوابم یکی از بچه ها زیر قرار میگیرد و این مرا میترساند. ترسی احمقانه که نکند زیر من و برادرش خفه شود
وقتی لباس میخرم به دو تا بچه فکر میکنم.
برای فیلم برداری در اتاق زایمان به آراد میگویم : نکنه از نخودچی ( جنین اول) فیلم بگیری و کشمش ( جنین دوم) را جا بندازی
وقتی دارم نوازششان میکنم هر دو دستم را روی شکمم میکشم که مبادا یکیشان دلخور شود
آدمهایی که مرا میبینند میپرسند چند ماه داری؟. وقتی عددی که میگویم را با سایز شکمم مقایسه میکنند تعجب را ازنگاهشان میخوانم و تاکید میکنم که دو تاهستند و همه بدون استثنا لبخند میزنند
اگر کسی خدایی نکرده حواسش نباشد و در حال احوال چرسی فعل و اسم مفرد استفاده کند سریعا با صدایی بچه گانه یاد آوری میکنم که " ما دو تاهستیم"

از هیچ کسی نمیتوانم بپرسم که چگونه ساعت شیر دادن وخواباندن بچه هایش را تنظیم کرده؟
و هزاران سئوال دیگر که جوابش را باید تجربه کنم.
این یک حس خوب است .
در هر لحظه شگفت زده شدن و چیزی را تجربه کردن که حداقل کم نظیر است
و خدا را شکر دیگران نمیتوانند تجربیات کرده و نکرده شان را برایم نسخه کنند و بدهند دستم. چون بچه های من دو تا هستند

این ها دیگر کیستند؟!

2010-04-13T01:09:00.001+04:00

من تنها از مردن نیست که نمیترسم
دلم میخواهد زندگی کنم
آواز بخوانم
و کسی مزاحم ذهن گل و لالایی من بی گهواره نباشد.

سید علی صالحی

کاش میدانستم

2010-04-09T12:30:00.002+04:00

کاش میدانستم ان دو با هم در آن بطنهای جداگانه چه میگویند .
که دائم سرهایشان پیش هم است و پچ پچ میکنند
کاش میدانستم به په فکر میکنند
آیا آنقدر که من در تعجب حضور دو موجود در خودم هستم آنهاهم از زندگی جدیدیشان متعجبند؟

نوبره بهاره بستنی

2010-03-27T16:48:00.003+04:00

سال که قرار است نو شود در هر حال و هوایی که باشم. در هر موقعیتی چیزهایی هست که دوست دارم انجام دهم.
مثلا دوست دارم حتما هفت سین بچینم. اگر شرایطش باشد که هفت سین اصلی را و اگر نباشد شده از ساعت و سینی و سنجاق سر هم به عنوان سین استفاده کرده ام.
.اما ماهی دوست ندارم بخرم. سالهاست که هیچ تنگ بلوری سر سفره هفت سینم نیست.
تحمل مرگ ماهی کوچک را در خانه ندارم. با اصل قضیه به شدت مخالفم و دوست ندارم پولی به جیب این تجارت بریزم. به نظرم خانه های آپارتمانی ما که نه حوضی دارند و نه شرایط نگهداری مناسب این حیوان کوچک را ، فقط سالیانه هزاران ماهی بی گناه را راهی کیسه های زباله میکنند.
دوست دارم حتما لباس نو به تن کنم. حالا نه اینکه این لباس را برای شب عید خریده باشم. اما دوست دارم مرتب و نو سر سفره بنشینم.
و در آخر اینکه عیدی گرفتن را دوست دارم. مبلغش اصلا مهم نیست. این برکتش شادم میکند.

اما چیزی که امسال ذهن من و آراد را به خودش اختصاص داد درخت کاری بود. داشتیم فکر میکردیم اگر برای سال نو رسم این بود که هر ایرانی جای سبزه سبز کردن یک درخت میکاشت. یعنی رسم بود که درخت بکاریم . سالیانه چند ملیون درخت به جهانمان اضافه میکردیم. و این خیلی بهتر از این سبزه هایی است که به سیزده نرسیده بو میگیرند و کپک میزنند
احتمالا از سال دیگه خودم این کار را خواهم کرد

نخودچی کیشمیش سبز

2010-03-19T07:10:00.003+04:00

دیروز دو تاییتان در دلم مشتهایتان را گره کرده بودید.
هر چقدر دکتر تلاش میکرد تا صورتتان را اندازه بگیرد شما دو تا مشتهایتان را پایین نمیاوردید
دکتر با طعنه گفت : انگاری در تظاهراتند. خیال کوتاه آمدن ندارند.
آراد اشاره ای به من میکند و میگوید: علتش این دستبند سبز است
و هر دو لبخند میزنیم

22 سال پیش - حلبچه

2010-03-16T18:51:00.001+04:00

حکایت کن از بمبهایی که من خواب بودم و افتاد
حکایت کن از گونه هایی که من خواب بودم و تر شد
بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند
در آن گیر و داری که چرخ زره پوش از روی رویای کودک گذر داشت
قناری نخ زرد آواز خود را به پای چه احساس آسایشی بست

سهراب سپهری

این تن پیله ای

2010-03-06T15:19:00.002+04:00

در من چندین پروانه بال میزنند
دو تایی در دلم
و تعدادی در قلبم

...

2010-02-19T04:01:00.002+04:00

از ظهر تا به حال یک دم می خوانم
" من عاشق چشمت شدم"
و بقیه اش را جز موسیقی متنش یادم نمیاید
چه اهمیت دارد
مهم این است که
" من عاشق چشمت شدم"

من دست و نباختم

2010-02-18T01:38:00.004+04:00

یه روز غروب ، یه نفر اومد طرفای تجریش
گفت : میای بازی؟
گفتم: ها !
تو همون دست اول ، بر نخورده، گفت : دل!
عجب حکمی کرده...! باختم ، تا قیام قیامت!

سید علی صالحی

بقض سبز

2010-02-12T10:44:00.004+04:00

انگاری یک گلوله سنگین توی راه گلویم نشسته باشد ، نه میتوانم قورتش بدهم و نه تفش کنم بیندازم بیرون.
یک چیزی که دارد خفه ام میکند.
دیروز 22 بهمن بود. در ایران عده ای جانشان را گذاشته بودند کف دستشان و رفته بودند به خیابانهاا برای پس گرفتن رای خودشان ، رای ما.
دیروز 22 بهمن بود. روز اول یک تعطیلی 5 روزه که جان میدهد برای مسافرت.
دیروز 22 بهمن بود. من و آراد سبز پوشیده بودیم. در دبی به هر جا که سر میزدیم پر از ایرانی بود. هتل ها ، رستوران ها ، مراکز خرید.
دیروز 22 بهمن بود. یعضیها رفته اند ، بعضی ها مانده اند.
آنها که برای تفریح آمده اند هیچ کدام سبز نپوشیده اند. نه شالی ، نه تی شرتی و نه دست بندی. گویی قصد کرده اند این مسیر را دراین چند روز بی هیچ نشانی طی کنند.
دیروز 22 بهمن بود. بعضی خارجیها که من وآراد را میدیدند به رویمان لبخند میزدند. برایمان دستی تکان میدادند. نگاهمان میکردند.
اما هم وطنانم حتی نگاهمان هم نمیکنند.

راه نفسم از آن گلوله سنگین هنوز بسته است. نمیخواهم قضاوت کنم. اما گویی عادت کرده ایم. دیگران بکارند ما بخوریم

برنامه "دفع آفات" من در این روزها

2010-01-26T12:25:00.003+04:00

حالم خوب است اما حسم خوب نیست. تمام قضاوتها ، باورها، ترسها و پیش داوریهایم عین یک فوج ملخ به مغزم حمله کرده اند و دارند لحظه هایم را میبلعند.
تمام بایدها و نبایدها که مرا نسبت به ایمانم به خود و خدایم استوار میسازند در این چند روز جایشان را به غر زدنهای مداوم و ایرادگیریهای پی در پی داده اند.
احساس رضایت از شرایط موجود نمیکنم. تغییری که میخواستم تا به حال نتوانسته ام ایجاد کنم و این غر کودک درونم را بدجور در آورده است.حالم خوب است اما کودک درونم هیچ جوره نه با بالغ کنار میاید و نه کاری از والد حامیش بر میاید.

هی با خودم میگویم وضعیت این است. امکانات چیست؟
میبینم امکانات زیاد است اما دل کودکم با این چیزها خنک نمیشود.

اینجور موقع ها یک انرژی مخرب، چیزی میان قهر و لج و فرار و تخریب تمام افکارم را پر میکنند.

امیدوارم هر چه زودتر بالغم سکان این هواپیمای کوچک سم پاشی را به دست گیرد و دخل ملخ ها را در بیاورد

ضرب زمین در ضربان دل ما

2010-01-16T22:17:00.003+04:00

هی! تویی که ریاضیت خوب است
آیا هیچ فرمولی هست که عمق دلتنگی یک نفر نسبت به یک نفر دیگر را بشود با آن حساب کرد؟
بشود با آن سنجید؟
بشود با آن نشان داد؟
در همه آن درس ریاضی و شیمی و فیزیک آیا جایی راهی بود تا بشود عمق دلتنگی را محاسبه کرد؟
میدانی دیگر جمله " خیلی دلم برایت تنگ شده" جواب حسم را نمیدهد
حتی اگر اول جمله هزارن هزار " خیلی و بی نهایت " بگذارم هم باز جوابگو نیست

خسته شدم از این دلتنگی بی قانون

سالگرد آوراییسم با تاخیر

2010-01-10T14:35:00.003+04:00

.

این وبلاگ اواخر آذر ماه 6 سالش تمام شد. اما من نبودم تا اینجا حداقل اشاره ای بهش بکنم.
ایران بودم. میان دوستانی که همین وبلاگ کمکم کرد تا پیدایشان کنم. از آن سال تا حالا من هنوز جسته گریخته از هر چه که بخواهم مینویسم و هیچ سبک خاصی را در وبلاگ نویسی پیروی نمیکنم. برای دل خودم مینویسم. و از اینکه دوستانی به من سر میزنند ونظرشان را میگویند از ته دل ذوق میکنم. هیچوقت چک نکردم که چقدر در طول روز بازدید کننده دارم. تا حسم در نوشتن تغییر نکند.
از طریق این صفحه دوستانی پیدا کردم که تا آخر زندگی یاد و اثرشان در قلب من هست.

یادم میاید پنجم دی ماه سال 82 که زلزله بم آمد. من تازه نوشتن را آغاز کرده بودم. چقدر احساس خوبی داشتم از این همه همکاری پشت این دیوارهای مجازی.
هیچ راهی دور نبود. همه در تلاش بودند برای کمک و اطلاع رسانی
هنوز هم بر این باورم که پشت این مونیتورها انسانهایی هستند که هرچند در تمام دنیا پراکنده اند اما با هم یکیند.
این را همین چند ماه اخیر با پوست و خون حس کردم. حس کردیم.

به امید روزهای بهتر

یک سفارش کائناتی

2009-11-25T14:38:00.002+04:00

این روزها دلم میخواهد خداوند بیاید پایین ،صاف در چشمانم نگاه کند. دستم را بگیرد و ببرد حمام. خودش عین این دلاکهای قدیمی با کیسه و سفیداب بیفتد به جانم. آنچنان چرک از تنم بگیرد که پوستم خون بیفتد. انقدر خوب بشورتم که اخر سر خودش لبخندی از رضایت بزند و سری تکان دهدو بگوید حالا تمییز شدی!

جمله سازی

2009-11-21T12:17:00.003+04:00

معجزه- آرامش- ایمان- گناه- موهبت- رحمانیت-اتفاق- دل- مغز- فکر- خدا- آمار- شاید- قطعیت- توکل- سپاس- دلواپسی- ریسک-دعا- ذکر- توبه- نشانه- فرشته- من - دیگران- پاسخ- عمل- عکس العمل- دل آشوبه- سر درد- واگذاری- صبر- سرسپردگی- قتل- نذر- نیاز- شمع- اشک- قسم-

از هر چمن گلی-19

2009-11-18T17:02:00.002+04:00

1- کتاب " زمانی که یک اثر هنری بودم" نوشته امانوئل اشمیت را خواندم و بسیار دوست داشتم. مثل تمام کارهای دیگر اشمیت که مثل یک تلنگر به عصبهای درون مغزم مرا به فکر وادار میکند. این یکی هم در طول روز گاهی به سراغم می آید. آنجا که میبینم غالبم چقدر ساختگی است.
از دوستانی که پیشنهادش را داده بودند ممنون

2- کتاب بهار 63 نوشته آقای مجتبا پور محسن را هم خواندم. کتاب در نوع خودش خوب بود. به نظرم خیلی مردانه بود. طوریکه من در بخش زنانه اش احساس خلا و کمبود میکردم

3-مجددا در شرف اسباب کشی هستم. در این 8 سال هر دوسال خانه عوض کرده ام. انگاری قرار نیست هیچ جا بیشتر از دوسال بمانم.

4- این آهنگ "همش" محسن نامجو خیلی خیلی خوب است. اما از ان بهتر میشود اگر من بفهمم "بل بل زدن" یعنی چی؟ که اواستفاده میکند

5- سال 88 سال عجیبی بود. تا اینجایش که پر از اتفاق و ماجرا بود. از وضعیت اقتصادی دبی و تاثیرش بر زندگی من و دوستانم. تا انتاخابات و تاثیرش بر ایرانیان. و کمی شخصی ترش آمدن پدر مادرم به ایران . به خیر گذشتن جراحی معده پدربزرگم. خوردن زمین مادربزرگم. فوت خاله ام و حضور من در غسال خانه. یافتن دوستهای جدید. .رفتن دوستهای قدیمی از ایران.
اینکه آراد به راحتی وبزای امریکا گرفت. دیدار با کلی رفیق وبلاگ نویس که انگار 100 سال میشناسمشون. خلاصه امیدوارم تا آخر سال خدا همینطوری هوامو داشته باشه

6- تازگیا خوابهایی که میبینم یادم نمیمونه. این اصلا خوب نیست

7- پریروز صبحی رفتم مسواک بزنم دیدیم یک سوسک نشسته رو مسواکم. من از سوسک متنفرم.. حالم را خودتان تجسم کنید

8-این سریال دلنوازان چقدر مزخرف بود

روز خود را چگونه گذراندید؟

2009-11-10T23:40:00.000+04:00

امروز 19 آبان است. یک روز عجیب ! . صبح بعد از خوردن صبحانه مبخواستم برم دوش بگیرم که در حمام متوجه میشم آب قطعه. این اتفاق در دبی،. آن هم در شهرک ما تا حالا سابقه نداشته. اگر هم قرار بوده قطع بشه خبر میدادند. وقتی مطمئن میشم خبری از آب نیست میام بیرون تا حاضر شم و برم سر کار. . در آخرین لحظه که میخوام عینک آفتابی بزنم متوجه میشم دسته عینک آفتابی تو کیفم شکسته. خوب این هم از این. سوار ماشین میشم بعد از یک ملاقات میرم سر کار. عصر موقع خروج جلوی چشمم پلیس ماشینم را به خاطر نیم ساعت بدون پارکو متر بودن جریمه میکنه . قراره تعمیر کار بیاد کولرهای خونه جدید را یک نگاهی بندازه. تا اونجا میرم و میبینم کلید خانه را نیاوردم. بعدش میرم آرایشگاه. آرایشگر عزیز آنچنان ابروهایم را تا به تا برداشت که بیایید و تماشا کنید. شام با آراد میریم بیرون. میخوایم عکسی کنیم. باطری دوربین با اینکه شارژ کامل داره اما کار نمیکنه. . من هنوز لبخند بر لب دارم. آخه امروز 19 آبان است.

و خداوند کلمه کم آفرید

2009-11-04T19:42:00.003+04:00

قسم به "م "
قسم به "ط"
که گاهی سکوت عاجزانه ترین انتخاب است

روزنامه نگاران ایرانی شماره 20 - زندگی

2009-11-03T15:54:00.002+04:00

بالاخره بعد از مدتها شماره بیست روزنامه نگاران ایرانی با موضوع زندگی در آمد. این شماره به سردبیری همایون خیری با طراحی گرافیکی بهنام صالحی به روی پیش خوان مجازی آمده و نوشته هایی از:
مجید آل ابراهیم ، محمد معینی ، رودی برومند ، نسیم راستین ، همایون خیری،وحید پوراستاد ، پرشین سعیدواقفی در آن به چشم میخورد

هم راز

2009-10-16T14:06:00.004+04:00

حدیث دل آسمان را زمین میداند و از تنهایی زمین آسمان با خبر است
رازهایی است به قدمت ملیون ها سال
رازهایی که همیشگیند.
رمز ریزش باران از چشم آسمان بر دل زمین
رمز آب شدن برف
رمز رویش گیاه از دل زمین به سمت آسمان
رازهایی هست
راز سایه آسمان بر دل آب های زمین
راز ها دارند از لحظه های بکر خلقت .
از آفرینش ، تغییر ، تبدیل

آسمان و زمین تجربه دوستی با قاصله اند
و لذتشان در نگاه انسانی است به خط افق
آنجا که گویی آسمان و زمین به هم رسیده اند
چه باک که دورند

عصبانیم از اعدام. از دار. از مردن

2009-10-11T16:45:00.003+04:00

من یک مدافع حقوق بشر نیستم. من یک انسانم.
من هیچ چیز از مسائل حقوقی ، فقهی و یا دینی نمیدانم.
من نمیدانم آیا قصاص را در قرآن گفته اند یا حکم دینی است
من یک انسانم
که نمیتوانم تجسم کنم حکم مرگ دادن را
نمیتوانم فکر کنم چگونه میشود با دستان خودم طناب دار بر گردن کسی بیندازم
آیا میشود تا به این حد متنفر بود از زندگی کردن کسی
حتی اگر آن کس فقط 18 سالش باشد

چطور میشود تولد کسی را پای چوبه دار جشن گرفت؟
چطور میشود مرگ را به کسی هدیه داد؟

من انسانم.
خدا نیستم
مرگ در دستان من نیست

کاش انسانها میبخشیدند

******
عصبانیم از اعدام بهنود 18 ساله. از اینکه اولیای دم نبخشیدند. از اینکه قاضی ها هنوز حکم اعدام میدهند و انسانها هنوز دار میزنند.
خشمگینم و دلم شکسته. در این روزهای بی مهر آزادی او آرزویی بود که محقق نشد. گوری اضافه شد به همه گورهای کشورمان. گورهایی که خودمان برای خودمان میکنیم.

سر خورده ام از انسان بودنم. ایرانی بودنم. زن بودنم.

آن نگاه سبز آشنا

2009-09-24T11:35:00.002+04:00

چهارشنبه صبح است
در متروي تهران-كرج نشسته‌ام
فروشنده دوره گرد كه زني ميانسال است شال و روسريهاي رنگي ميفروشد.
‌بلند ميگويد دانه‌اي 2500 ، رنگ‌ بندي هم دارد
صدايش ميكنم. شال سبزي را از ميان دستانش ميكشم بيرون
بغل دستيهايم لبخند ميزنند
شال را ميخرم و همانجا سرم ميكنم
بغل دستيهايم باز لبخند ميزنند
نگاهشان حكايت از شالهاي سبزي داد كه آنها قبلا خريده اند

امان از اين دلتنگي لامروت

2009-09-19T14:49:00.000+04:00

اين حال من بي توست
بغض غزلي بي لب
افتاده ترين خورشيد
زير سم اسب شب
اين حال من بي توست
دلداده تر از فرهاد
شوريده تر از مجنون
حسرت به دلي در باد
پيدا شو که مي ترسم
از بستر بي قصه
پيدا شو نفس برده
مي ترسه ازت غصه
بي وقفه ترين عاشق
موندم که تو پيداشي
بي تو همه چي تلخه
بايد که تو هم باشی

میشه زندگی را بافت

2009-09-03T07:58:00.001+04:00

خدایا!

سپاس که داری وقت میذاری و با انگشتان و دندانهای مبارکت دانه دانه به صلاحدید خودت این گره های به ظاهر کور کانوای زندگی ما را باز میکنی.
لطفا ادامه بده..
و گرنه کل زندگی بدجوری گوریده میشود.

از هر چمن گلي 18

2009-08-30T09:22:00.003+04:00

1- تجربه اولين بار شهريور ماه 88 در ساعت 8:45 صبح امروز در خيابان جلفا. خيس شدم. و با تمام وجود بوي خاك داغ نم خورده را بلعيدم

2- اين مدت كه به خاطر بيماري بابايي ( پدر بزرگم) خيلي از اين مطب به اون مطب شدم. به جز كسب تجربه در پر كردن ساعتهاي طولاني انتظار براي ديدن دكتر. دلم به حال منشي هاي اين مطب ها سوخت كه با كمترين امكانات بايد بيشترين جوابگويي و انعطاف پذيري و قدرت درك بالا را داشته باشند و خلاصه با دست خالي بايد كار همه را راه بندازند.
ببينم اين آقايون و خانم هاي دكترا هر چقدر سرشون شلوغ تر ميشه امكانات خدمات قبل از ويزيتشون از قرار كمتر ميشه.

3- آدمها گاهي توي دوستي و رفاقت هم تعارف ميكنند. چرا؟
اگر رفيق رفيق و دوست دوست كه ديگه اين حرفا نيست. چه از سر لطف چه از سر قهر

4-تا حالا شده دلتون بخواد از يك ادم چند تا تو دنيا موجود باشه. من يه چند وقتي دارم با خدا سر اين قضيه بحث ميكنم.

5-كتاب خوب - موسيقي خوب- فيلم خوب
شديدا نياز دارم . معرفي كنيد

6- اينو مينويسم كه يادم نره. كه يه جوري ثبتش كرده باشم.
تماشا كردن و گوش سپردن به تقلاهاي در عين سكوت يك خالق خيلي زيباست .

7-من از وقتي اين خيابان وليعصر يك طرفه شده و اوتوبوس كولر دار سوار ميشم و سه سوته ميرسم به محل كارم اونم عوض 300 تومن فقط با بيست تومن. كلي از ماشين نداشتمن ذوق زده ميشم

8- الان دو ماهه تهرانم. هنوز دلم براي شهر دبي تنگ نشده اما براي خونه و اهالي خونه و دوستاي اونجام چرا. اما خود شهر اصلا

9- سيل و اسب دريايي

حاليته؟

2009-08-27T12:19:00.002+04:00

اون ميگه :
آخه من قربون اون چشات بشم
اگه قرار باشه هر نيگا اينجوري آتيش بزنه
تا حالا باعث تموم دنيا سوخته باشه

من ميگم:
آخه من قربون اون چشات بشم
من ميخوام تو نگات گر بگيرم
جون من اون چشا رو هم نذار

سالهاست كه هيچ نامه اي به مقصد نميرسد

2009-08-25T16:05:00.002+04:00

ميشه برام نامه بنويسي؟

از همون نامه ها كه روي كاغذ با دست خط نوشته ميشه. بعدش تا ميشه و ميره توي يك پاكت. از همونها كه روش آدرس فرستنده و گيرنده داره. تمبر داره.

ميشه برام نامه بنويسي؟

از همون نامه ها كه بايد چندين روز منتظرش شد تا برسه. پستچي زنگ بزنه يا بندازه تو صندوق.

خيلي وقته ديگه كسي از اين نامه ها برام ننوشته. از اون نامه ها كه ميشه لاش گل خشك گذاشت. يا روي كاغذش جاي يك لب باشه. يا اينكه بوي عطر بده.

ميشه برام نامه بدي؟

خسته ام از اين نامه هاي الكترونيكي كه با فونت هاي كامپيوتري نوشته ميشه و در عرض چند ثانيه ميرسه .
داره يادم ميره كه در هواي انتظار خوندن دو خط از تو روزها جلوي پنجره بشينم. دل دل كنم . بال بال بزنم.
داره يادم ميره مزه شيرين انتظار

ميشه برام نامه بدي؟

نامه بنويسي. كه من براي باز كردنش مكث كنم. كه فكر كنم چرا اين رنگ خودكار و اين مدل پاكت را انتخاب كردي!كه بين دو تا انگشتام لمسش كنم. چشمام را ببندم و حدس بزنم چقدر برام نوشتي و چه چيز ديگه اي ممكن اون تو باشه.

ميشه برام نامه بدي؟

مرگ تدريجي با بيماري عصبي تبخير

2009-08-20T08:32:00.004+04:00

حس رگبار بي‌وقت خرداد ماه را دارم كه روي آسفالت داغي نشسته‌است.
و يا آدم برفي اي كه با آخرين برف سال در روزهاي آخر اسفند زير آفتاب جا مانده.
دارم تبخير ميشوم.
اين اتفاقي است كه دارد مي‌افتد.
در اين روزهاي مرداد ماه. سلول سلول بدنم به روي پوست صورتم هجوم مياورد. قطرات ريز عرق يا قطرات درشت اشك. و بعد بخار ميشود ميرود.
به دكتر همه اين ها را گفتم. حتي گفتم كه به نظرم معده‌ام اولين عضوي است كه دارد از درون نابود ميشود. دكتر با خونسردي سرش را تكان داد و گفت عصبي است.
نميدانستم يكي از علامتهاي اعصاب حذف اندامهاي دروني به صورت تبخير است.
آنجاي كه يك وقت معده ام بود حالا درد ميكند.
ميترسم به جاي قلبم و چشمهايم هم‏، فقط دردش برايم بماند.
كوچك شده‌ام . از ابعادم هر لحظه كم ميشود. اين آفتاب يك بند ميتابد. . از من كاري ساخته نيست.
شنيده‌ام اگر به تمامي تبخير شوم.ابر خواهم شد. و بعد خواهم باريد. شايد اين بار اقيانوس شدم جاي آدمي. با نهنگي كه در سينه‌ام ميتپد.

ايمان من به تو ، ايمان من به خاك است

2009-08-16T12:21:00.000+04:00

...
هليا به من بازگرد!
و مرا در محبس بازوانت نگهدار
و به اسارت زنجيرهاي انگشتانت درآور
كه اسارت در ميان بازوان تو چه شيرين است.
سپر باش ميان من و دنيا
كه دنيا در تو تجلي خواهد كرد.
بر من ببند چون سدي عظيم
كه در سايه تو من درياچه اي نخواهم بود‏، آسمان دائم ارديبهشت خواهم بود.

×××
بار ديگر شهري كه دوست ميداشتم - نادر ابراهيمي

من شبیه کبک شده ام

2009-08-13T10:54:00.000+04:00

اول سر خودم را با دستان خودم گول مالیدم.
بعد یک کلاه سر خودم گذاشتم تا نوک دماغم.
چشم ها یم را بستم.
دستهایم را محکم روی گوشهایم فشار دادم تا هیچ چیز نشنوم.
پشت کردم به همه چیز.
واز آن لحظه به بعد هم مدام به خودم دروغ میگویم.

حاليا

2009-08-08T13:50:00.000+04:00

در ارغنون نگاهت
جای چه تماشاهاست
حالیا .
با عکس مژگان نگاهت در خلوت تاب بازی میکنم
عین کودکی هایم

آراد

تو مو بيني و من پيچش مو

2009-08-06T09:38:00.008+04:00

شرلوک هلمز، کارآگاه معروف، و معاونش واتسون رفته بودند صحرانوردي و شب هم چادري زدند و زير آن خوابيدند. نيمه هاي شب هلمز بيدار شد و آسمان را نگريست. بعد واتسون را بيدار کرد و گفت: "نگاهي به بالا بينداز و به من بگو چه مي بيني؟" واتسون گفت:"ميليون ها ستاره مي بينم".هلمز گفت: "چه نتيجه اي مي گيري؟". واتسون گفت: "از لحاظ روحاني نتيجه مي گيرم که خداوند بزرگ است و ما چقدر در اين دنيا حقيريم. از لحاظ ستاره شناسي
نتيجه مي گيرم که زهره در برج مشتري ست، پس بايد اوايل تابستان باشد. از لحاظ فيزيکي نتيجه مي گيرم که مريخ در محاذات قطب است، پس بايد ساعت حدود سه نيمه شب باشد ". شرلوک هلمز قدري فکر کرد و گفت: "واتسون! تو احمقي بيش نيستي! نتيجه ي اول و مهمي که بايد بگيري اين است که چادر ما را دزديده اند.

××××××××××××××××××××××××
پ.ن : اين جوك را سالها پيش به انگليسي شنيده بودم . همان سال ميگفتند كه خنده دارترين جوك آن سال انگليس لقب گرفته. راست و دروغش پاي گوينده‌اش. به هر حال من بسيار دوستش داشتم. حالا به فارسي و روي ايميلم دوباره خواندنش انقدر بهم چسبيد كه دلم نيامد اينجا نذارمش.

خط خوردگي

2009-08-03T11:34:00.003+04:00

براي به تو فكر نكردن
بايد جدول حل كرد
آن هم با خودكار
تا تمام حواس‌پرتيها به وضوح ديده شوند

آن

2009-08-03T11:26:00.002+04:00

امشب در آسمان سياه
ستاره‌اي را به اسمت ثبت كردم
در آن ثانيه كه تو
در تمناي تنهاييت متلاشي ميشدي و
من در تكاپوي تصاحب تمامي تو ته‌نشين

جاي كداممان امن تر است؟

2009-08-02T16:26:00.001+04:00

ساعت 10 شب است.
آنها روي پشت بام هستند و من در آشپزخانه.
آنها دارند الله‌اكبر مي‌گويند و من با چاقو روي سوسيس‌ها را خراش ميدهم .
روغن داغ در ماهيتابه جلز ولز ميكند.
دل من در سينه.
صداي الله‌اكبر بلندتر ميشود.
سوسيس‌ها را توي ماهيتابه مي‌اندازم. صداي «جيز» بلندي در يك ثانيه كل فضاي آشپزخانه را ميگيرد.
صداي الله‌اكبر فضاي كل شهر را.
من اين پايين ترسيده و پناه‌گرفته ميان چهارديواري امن خانه.
آنها آن بالا در عين شهامت و پناه گرفته در بازوان امن خدا.

از هر چمن گلی-17

2009-07-28T10:44:00.004+04:00

1- این روزها زندگی شبیه یک گوله کانوای پر از گره است که جز انگشتان خدایم کس دیگری قادر به باز کردنشان نیست. این روزها به ایمان ، آرامش و عشق بیش از هر چیزی نیاز دارم.و به معجزه. واقعا شاید "یک معجزه کوچیک کافی باشه."
راستی یادم باشد خنده را هم باید حفظ کنم. همان لبخند و نیش بازی که نقاب صورتم است

2-خدا نکشتت که به جای هر کاری در هر ثانیه تو را مرور میکنم

3-دلتنگم. زیاد. گاهی از شدت دلتنگی تب میکنم. خیس عرق میشوم. گاهی دوتکه میشوم.
گاهی بغض میکنم. وقتی دلتنگم آن یکی تکه ام را میفرستم به سمتت که بغلت کند. . همان تکه صورتی رنگ را که از کنار قلبم خارج میشود. او جای من دورت بپیچد و بویت کند

4- این یک ماهی که تهرانم هر روز که در خیابان کسی را با نمادی سبز دیده ام. مچ بندی، تسبیحی، بند موبایلی،تی شرت یا مانتویی .دلم خواسته به رویش لبخند بزنم. روی شانه اش دست بذارم و تو چشماش نگاه کنم. احساس یکی بودن حس خوبی است

5-فیلم Love Actually
را دیدم. چسبید. بهترین موقع ممکن بود زمان دیدنش

6-فیلم The Bridges Of Madison County
. را هم دیم . بلای خانمانسوزی است.ویران کننده و تاثیر گذار. هنوز جای ناخنهای مریل استریپ بر روی کف دستش را روی دستم حس میکنم

7- امروز 9 سال از اولین رقص دونفره مان میگذرد

فرمول جبرانه

2009-07-21T08:21:00.004+04:00

تو كه رياضيت خوب است!
بگو ببينم!؟
اگر تو سر جايت ثابت باشي
و من در حركت
با هر قدمم به تو نزديكتر ميشوم يا دورتر؟

عادت سبز درخت

2009-07-19T09:56:00.004+04:00

به یاد او که سبز بود و ریشه داشت
به یاد او که به سبز رای میداد به خاطر سبز بودنش
به یاد او که عشق بود و عشق بود و عشق
به یاد استاد خسرو شکیبایی

بعضیها هیچ وقت جایشان با هیچ چیزی پر نمیشود
انگاری یک حفره میشوند پر خون وسط دل آدمی
که در هر لحظه یاد آوری از نبودشان خون می گریی

کاش بودی استاد
تا با آن صدایت برایم تکرار کنی

جنگ یک روزنه با خواهش نور
جنگ یک پله با پای بلند خورشید
جنگ تنهایی بایک آواز
جنگ زیبای گلابی ها با خالی یک زنبیل
جنگ خونین انار و دندان
جنگ نازی ها با ساقه ناز
جنگ طوطی و فصاحت با هم
جنگ پیشانی با سردی مهر
حمله کاشی مسجد به سجود
حمله باد به معراج حباب صابون
حمله لشکر پروانه به برنامه دفع آفات
حمله دسته سنجاقک به صف کارگر لوله کشی
حمله هنگ سیاه قلم نی به حروف سربی
حمله واژه به فک شاعر
فتح یک قرن به دست یک شعر
فتح یک باغ به دست یک سار
فتح یک کوچه به دست دو سلام
فتح یک شهربه دست سه چهار اسب سوار چوبی
فتح یک عید به دست دو عروسک یک توپ
قتل یک جغجغه روی تشک بعد از ظهر
قتل یک قصه سر کوچه خواب
قتل یک غصه به دستور سرود
قتل مهتاب به فرمان نئون
قتل یک بید به دست دولت

این روزها حال ما بسیار شبیه است به این سروده سهراب و جای تو خالی است که برایمان دکلمه کنی

به سلامتيت رفيق

2009-07-14T10:53:00.007+04:00

رفيق جان
حضورت را بايد سپاس بگويم و خدا را هزاران بار شكر كنم كه در يك روز مبهم بهاري از ناكجاآباداين دنيا پيدايت شد.
بهت گفته بودم باد نشانه هايت را با خود آورده بود
بهت گفته بودم كه اين زمين شور و تيز منتظر قدم هاي تو بود بالاي همان تپه اي كه ميداني
اگر نگفته بودم حالا بدان رفيق جان كه خوشحالم كه هستي
عين يك كودك خوشحالم
و عين يك كودك ميترسم كه نباشي
يعني حتي فكر كردن به نبودنت در اين لحظه فوران بغض و گريه است
يادم هست كه قول تحمل گريه ام را داده بودي
اما اين را هم يادت هست كه قول دادي نروي. كه بماني، كه باشي. به هر بها نه اي
كه من نترسم
كه من خوشحال باشم
كه من تنها نباشم
كه تو رفيق باشي
كه من رفيق باشم

رفيق جان
اين همه كه براي من است ‏‎
جاي شكر دارد
و اين همه كه براي تو است
ناقابل است

رفاقت بسيار گسترده است
اما براي من به ظرافت همان لبخندي است كه ميگويد : دوستت دارم
به همان زيبايي،شكنندگي و قداست

پلکهای باز این شبها

2009-06-20T03:30:00.002+04:00

خدایا این لحظاتی که در پیش است. این دقایق و ساعات را با همه اتفاقاتی که در حال افتادن است به دستان پر توان تو میسپارم. خدایا جان برادران و خواهرانم به دست توست. حافظشان باش

************
احساس پرنده ای را دارم دور از آشیان مانده
از کوچ پرندگان جا مانده میان زمین و هوا

بال بال میزنم

حرف های یک دوست

2009-06-18T12:39:00.002+04:00

این مدت که ننوشته ام چیزهای زیادی اتفاق افتاده.
پیش خودم گفتم چه بنویسم. که همه میدانیم چه خبر است

اما این مطلب فرجام را حیفم امد اینجا لینک ندهم

حرف دل است. هر چند من ایران نیستم . اما شما خود حدیث مفصل بخوان زین مجمل

روزنامه نگاران ایرانی - شماره 17 - آموزش و کودکان

2009-05-12T14:17:00.007+04:00

این شماره با سردبیری مجید آل ابراهیم در وبلاگ اختصاصی روزنامه نگاران ایرانی به چاپ رسیده است.در این شماره مجید آل ابراهیم، صفورا اولنج، رودی برومند، محمد خواجه پور، همایون خیری، نسیم راستین، مهران شقاقی، آزاده عصاران، لادن کریمی، رضا گنجی، محمد معینی، مهدیه نوروزیان و پریسیما یزدانپناه همکاری داشته اند

روزنامه نگاران ایرانی شماره 16 - چرا سینما را دوست داریم؟

2009-05-05T17:51:00.004+04:00

شماره16 روزنامه نگاران ایرانی به سردبیری رودابه برومند و صفحه آرایی رضا گنجی به روی پیشخوان آمد

آره بارون میومد

2009-05-04T14:10:00.004+04:00

در این هوای جهنمی دبی ذهن من بارون میخواد
به یاد بارانی که میامد

*************
آره بارون میومد
آره بارون میومد خوب یادمه،
مث آخرای قصه، که آدم می ره به رویا،
آره بارون میومد خوب یادمه...
زیر لب زمزمه کردم،
کی می تونه این دل دیوونه رو از من بگیره؟
اون قَدَر باشه که من این دل و دستش بدم و چیزی نپرسه،
دیگه حرفی نمونه بعد نگاهش،
آره بارون میومد خوب یادمه ...

آره بارون میومد خوب یادمه،
یه غروب بود روی گونه هات،
دو تا قطره که آخرش نگفتی بارونه یا اشک چشمات،
اما فرقی هم نداره،
کار از این حرفا گذشته، دیگه قلبم سر جاش نیست،
آره بارون میومد خوب یادمه، آره بارون میومد خوب یادمه ...

خیلی سال پیش،
توی خوابم دیده بودم تو رو با گونه ی خیست،
اونجا هم نشد بپرسم بارونه یا اشک چشمات،
اونجا هم نشد بپرسم ...

آره بارون میومد خوب یادمه..........

تفال

2009-05-01T23:34:00.002+04:00

گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم
ور بروی عدم شوم بی‌تو به سر نمی‌شود
*******************
چونک ستاره دلم با مه تو قران کند
اه که فلک چه لطف‌ها از تو بر این زمین کند

مولانا -دیوان شس

روزنامه نگاران ایرانی-شماره 15- خلیج فارس

2009-04-28T12:29:00.004+04:00

شماره 15 روزنامه نگاران ایرانی با موضوع "خلیج فارس" به سردبیری محمد معینی ، انتشار یافت

دقایقی در خانه

2009-04-26T16:25:00.002+04:00

رفتیم کنسرت گروه کامکارها در شهر ابوظبی . البته گروههای موسیقی زیادی در این فستیوال شرکت کرده بودند. توضیحاتش را پژمان عزیز نوشته

حس جالبی است. از شهر خودت حدود 2 ساعت راه را طی کنی برای شنیدن 45 دقیقه موسیقی. .
یک جای ذهنت به هم میریزد. گرمای ساحل خلیج فارس و بادی که لای موهایت میپیچد و موسیقی کردی با چهره هایی آشنا . میان ان همه ادم از ملیتها مختلف برای دقایقی فراموش میکنی که در خانه نیستی.
هوا هوای خلیج فارس است و موسیقی " کابوکی" است و کناریت کردی میرقصد و آن یکی پرچم ایران در دست دارد و ... خوشحالم که رفتم.

پروانگی

2009-04-22T17:56:00.003+04:00

در انتظار شنیدن صدایت
گوشهایم تبدیل به پروانه شدند

روزنامه نگاران ایرانی-شماره 14-الگوی مصرف

2009-04-21T11:10:00.005+04:00

این شماره با سردبیری "مریم نبوی نژاد" در وبلاگ گروهی اعضا انتشار یافت

در این شماره مریم نبوی نژاد (آمریکا) ، نسیم راستین (امارات) ، محمد معینی (ابران)، محمد خواجه پور(ایران) ، رودایه برومند(آمریکا)، لادن کریمی(مالزی) و مهران شقاقی(ایران) مطلب نوشته اند

نمیخواهم خوب باشم

2009-04-18T02:11:00.003+04:00

" در کودکی به گوشم خواندند که مردم جهان دو گروه هستند: خوب ها و بدها! من هم مانند بیشتر کودکان سعی کردم تا صفات خوبم را نشان دهم و صفات بدم را بپوشانم. به شدت مایل بودم که خود را از همه آن بخشهای وجودم که مورد پذیرش مادر، پدر، خواهر و برادرم نبودند خلاص کنم. بزرگتر که شدم افراد بیشتری با آرا و عقاید دیگری به زندگیم وارد شدند و در ارتباط با آنها متوجه شدم که باید بخشهای بیشتری از خودم را پنهان کنم...پس به این نتیجه رسیدم که بهترین کار این است که جنبه های ناخوشایند وجودم را پنهان کنم تا مورد پسند دیگران باشم و البته این به معنای دروغ گفتن های مصلحتی نیز بود..
آرزو داشتم هیچ گونه کاستی نداشتم تا همه دوستم بدارند. در نتیجه هنگامیکه مسواک نمیزدم ، زیادی شیرینی میخوردم و یا خواهرم را کتک میزدم، دروغ میگفتم. هنگامیکه سه چهار ساله شدم، دیگر حتی متوجه نبودم که دروغ میگویم، چون به خودم هم دروغ میگفتم!
به من میگفتند: "عصبانی نباش، خود خواه نباش، بدجنس نباش، زیاده خواه نباش!" به این ترتیب پیام «نباش» در اعماق وجودم نقش بست. به تدریج به این باور رسیدم که شخص بدی هستم، زیرا گاهی اوقات بدجنس بودم، گاهی خشمگین میشدم و گاهی همه شیرینیها را برای خودم میخواستم.اندک اندک معتقد شدم که برای زندگی در این جهان باید خود را از شر این وسوسه ها خلاص کنم و همین کار را کردم؛ به تدریج چنان این خواهش ها را به اعماق آگاهیم راندم که وجود آنها را به کلی فراموش کردم.
این ویژگیهای "بد" به سایه من بدل شد.
جامعه ما این توهم را گسترش میدهد که همه خوبیهای زندگی فقط از آن افرادی است که هیچ گونه کاستی نداشته باشند، اما کم کم بسیاری از ما متوجه میشویم که کوشش برای بی نقص بودن بهای گزافی در بر دارد.سر مشق قرار دادن "انسان بی نقص"میتواند به تحلیل نیروهای جسمانی،ذهنی، احساسی و معنوی ما منجر شود. مانند افراد خوب زیادی که میشناسیم و از ناراحتیهای گوناگونی در رنجند: اعتیاد، افسردگی، بی خوابی و روابط ناموفق. این افراد هیچ گاه خشمگین نمیشوند، هیچ گاه خود را مقدم نمیشمارند و حتی هیچ گاه برای خود دعا نمیکنند.آنان اینگونه تربیت شده اند که خود را در رتبه آخر قرار دهند، چون آدمهای خوب چنین میکنند. ..."

کتاب نیمه تاریک وجود
نوشته دبی فورد
بخش اول